af­kröp­pen op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈafˌkɾœpm̩/
Verb
Sülven: af·kröp·pen
[1]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
afkröppen
PPP:
afkröppt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik kröpp af
du kröppst af
he/se/dat kröppt af
wi kröppt af
ji kröppt af
se kröppt af
Vergangen Tiet:
ik kröpp af
du kröppst af
he/se/dat kröpp af
wi kröppen af
ji kröppen af
se kröppen af
Perfekt:
ik heff afkröppt
du hest afkröppt
he/se/dat hett afkröppt
wi hebbt afkröppt
ji hebbt afkröppt
se hebbt afkröppt
Kunjunktiv:
ik kröpp af
du kröppst af
he/se/dat kröpp af
wi kröppen af
ji kröppen af
se kröppen af
Imperativ:
kröpp af!
kröppt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af + kröppen