weg­bie­ten op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈvɛçˌbiːtn̩/
Verb
Sülven: weg·bie·ten
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
von en Platz wegdrängen
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:

Verbformen:

Infinitiv:
wegbieten
PPP:
wegbeten
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik biet weg
du bittst weg
he/se/dat bitt weg
wi biet weg
ji biet weg
se biet weg
Vergangen Tiet:
ik beet weg
du beetst weg
he/se/dat beet weg
wi beten weg
ji beten weg
se beten weg
Perfekt:
ik heff wegbeten
du hest wegbeten
he/se/dat hett wegbeten
wi hebbt wegbeten
ji hebbt wegbeten
se hebbt wegbeten
Kunjunktiv:
ik beet weg
du beetst weg
he/se/dat beet weg
wi beten weg
ji beten weg
se beten weg
Imperativ:
biet weg!
biet weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + bieten