üm­pot­ten op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈʏmˌpɔtn̩/
Verb
Sülven: üm·pot·ten
[1]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
De Orchideen mööt wi ees ümpotten, de bruukt mehr Eer.

Verbformen:

Infinitiv:
ümpotten
PPP:
ümpott
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik pott üm
du pottst üm
he/se/dat pott üm
wi pott üm
ji pott üm
se pott üm
Vergangen Tiet:
ik pott üm
du pottst üm
he/se/dat pott üm
wi potten üm
ji potten üm
se potten üm
Perfekt:
ik heff ümpott
du hest ümpott
he/se/dat hett ümpott
wi hebbt ümpott
ji hebbt ümpott
se hebbt ümpott
Kunjunktiv:
ik pott üm
du pottst üm
he/se/dat pott üm
wi potten üm
ji potten üm
se potten üm
Imperativ:
pott üm!
pott üm!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: üm + Pott