bru­ken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈbɾuːkn̩/ 🔊︎
Verb
Sülven: bru·ken
[1]
Grundwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
benödigen
engelsch:
düütsch:
[2]
Grundwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
verwennen
engelsch:
use
düütsch:
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
verplicht ween
normalerwies bloot mit nich
düütsch:
Bispelen:
[1] Dat bruukst du nich doon, dat is al torecht.

Verbformen:

Infinitiv:
bru­ken
PPP:
bruukt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik bruuk
du bruukst
he/se/dat bruukt
wi bruukt
ji bruukt
se bruukt
Vergangen Tiet:
ik bruuk
du bruukst
he/se/dat bruuk
wi bru­ken
ji bru­ken
se bru­ken
Perfekt:
ik heff bruukt
du hest bruukt
he/se/dat hett bruukt
wi hebbt bruukt
ji hebbt bruukt
se hebbt bruukt
Kunjunktiv:
ik bruuk
du bruukst
he/se/dat bruuk
wi bru­ken
ji bru­ken
se bru­ken
Imperativ:
bruuk!
bruukt!
Infinitiv:
bru­ken
PPP:
bruukt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik bruuk
du brookst
he/se/dat brookt
wi bruukt
ji bruukt
se bruukt
Vergangen Tiet:
ik bruuk
du bruukst
he/se/dat bruuk
wi bru­ken
ji bru­ken
se bru­ken
Perfekt:
ik heff bruukt
du hest bruukt
he/se/dat hett bruukt
wi hebbt bruukt
ji hebbt bruukt
se hebbt bruukt
Kunjunktiv:
ik bruuk
du bruukst
he/se/dat bruuk
wi bru­ken
ji bru­ken
se bru­ken
Imperativ:
bruuk!
bruukt!