be­kann­t op Plattdüütsch

Utspraak: /bəˈkant/
Adjektiv
Sülven: be·kannt
bekannter bekantst
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
He weer överall bekannt, wo he henkeem.

Etymologie:

Woort afleidt von: be-