ken­nen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈkɛn̩/ 🔊︎
Verb
Sülven: ken·nen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
engelsch:
düütsch:
=
kennen
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
identifizeren
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Kannst du kennen, wer dor kummt? — Nee, is noch to wied weg.

Verbformen:

Infinitiv:
ken­nen
PPP:
kenn­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik kenn
du kenn­st
he/se/dat kenn­t
wi kenn­t
ji kenn­t
se kenn­t
Vergangen Tiet:
ik kenn
du kenn­st
he/se/dat kenn
wi ken­nen
ji ken­nen
se ken­nen
Perfekt:
ik heff kenn­t
du hest kenn­t
he/se/dat hett kenn­t
wi hebbt kenn­t
ji hebbt kenn­t
se hebbt kenn­t
Kunjunktiv:
ik kenn
du kenn­st
he/se/dat kenn
wi ken­nen
ji ken­nen
se ken­nen
Imperativ:
kenn!
kenn­t!