fing­e­re­ren op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈfɪ·ŋə·ɾɛː·ɾən/
Verb
Sülven: fing·e·re·ren
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
mit de Fingers an wat rümdoon
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
fing­e­re­ren
PPP:
fing­e­reert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fing­e­reer
du fing­e­reerst
he/se/dat fing­e­reert
wi fing­e­reert
ji fing­e­reert
se fing­e­reert
Vergangen Tiet:
ik fing­e­reer
du fing­e­reerst
he/se/dat fing­e­reer
wi fing­e­re­ren
ji fing­e­re­ren
se fing­e­re­ren
Perfekt:
ik heff fing­e­reert
du hest fing­e­reert
he/se/dat hett fing­e­reert
wi hebbt fing­e­reert
ji hebbt fing­e­reert
se hebbt fing­e­reert
Kunjunktiv:
ik fing­e­reer
du fing­e­reerst
he/se/dat fing­e­reer
wi fing­e­re­ren
ji fing­e­re­ren
se fing­e­re­ren
Imperativ:
fing­e­reer!
fing­e­reert!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Finger + -eer