Schöt­tel op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈʃœ·təl/
Substantiv
Sülven: Schöt·tel
Plural: Schöt­tels m de Schöt­tel
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
Regel för de Döör
düütsch:
[2]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
Schuver, mit den Broot in’n Aven schaven warrt

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Schott + -el