anbin­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌbɪn̩/
Verb
Silbentrennung: an·bin·nen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
anbin­nen
Partizip Perfekt:
anbun­nen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik binn an
du binn­st an
he/se/dat binn­t an
wi binn­t an
ji binn­t an
se binn­t an
Imperfekt:
ik bünn an
du bündst an
he/se/dat bünn an
wi bün­nen an
ji bün­nen an
se bün­nen an
Perfekt:
ik heff anbun­nen
du hest anbun­nen
he/se/dat hett anbun­nen
wi hebbt anbun­nen
ji hebbt anbun­nen
se hebbt anbun­nen
Konjunktiv:
ik bünn an
du bündst an
he/se/dat bünn an
wi bün­nen an
ji bün­nen an
se bün­nen an
Imperativ:
binn an!
binn­t an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + binnen