üm­bin­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈʏmˌbɪn̩/
Verb
Silbentrennung: üm·bin·nen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
ümleggen un tobinnen
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
üm­bin­nen
Partizip Perfekt:
üm­bun­nen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik binn üm
du bin­nst üm
he/se/dat bin­nt üm
wi bin­nt üm
ji bin­nt üm
se bin­nt üm
Imperfekt:
ik bunn üm
du bun­nst üm
he/se/dat bunn üm
wi bun­nen üm
ji bun­nen üm
se bun­nen üm
Perfekt:
ik heff üm­bun­nen
du hest üm­bun­nen
he/se/dat hett üm­bun­nen
wi hebbt üm­bun­nen
ji hebbt üm­bun­nen
se hebbt üm­bun­nen
Konjunktiv:
ik bunn üm
du bun­nst üm
he/se/dat bunn üm
wi bun­nen üm
ji bun­nen üm
se bun­nen üm
Imperativ:
binn üm!
bin­nt üm!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: üm + binnen