vör­ge­ven auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈføː͡ɐˌɡeɪ̯m̩/
Verb
Silbentrennung: vör·ge·ven
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
dat Veh Foder vörsmieten

Verbformen:

Infinitiv:
vör­ge­ven
Partizip Perfekt:
vör­ge­ven
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik geef vör
du gif­fst vör
he/se/dat gif­ft vör
wi geevt vör
ji geevt vör
se geevt vör
Imperfekt:
ik gaff vör
du gaf­fst vör
he/se/dat gaff vör
wi gaf­fen vör
ji gaf­fen vör
se gaf­fen vör
Perfekt:
ik heff vör­ge­ven
du hest vör­ge­ven
he/se/dat hett vör­ge­ven
wi hebbt vör­ge­ven
ji hebbt vör­ge­ven
se hebbt vör­ge­ven
Konjunktiv:
ik gaff vör
du gaf­fst vör
he/se/dat gaff vör
wi gaf­fen vör
ji gaf­fen vör
se gaf­fen vör
Imperativ:
giff vör!
gif­ft vör!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: vör + geven