wegfle­gen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈvɛçˌflɛɪ̯ɡn̩/
Verb
Silbentrennung: weg·fle·gen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
von en Oort foort flegen
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
wegfle­gen
Partizip Perfekt:
wegfla­gen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik fleeg weg
du flügg­st weg
he/se/dat flügg­t weg
wi fleegt weg
ji fleegt weg
se fleegt weg
Imperfekt:
ik flöög weg
du flöögst weg
he/se/dat flöög weg
wi flö­gen weg
ji flö­gen weg
se flö­gen weg
Perfekt:
ik bün wegfla­gen
du büst wegfla­gen
he/se/dat is wegfla­gen
wi sünd wegfla­gen
ji sünd wegfla­gen
se sünd wegfla­gen
Konjunktiv:
ik flöög weg
du flöögst weg
he/se/dat flöög weg
wi flö­gen weg
ji flö­gen weg
se flö­gen weg
Imperativ:
fleeg weg!
fleegt weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + flegen