anrie­ten auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌɾiːtn̩/
Verb
Silbentrennung: an·rie·ten
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
gau an wat tehn
deutsch:
[2]
Randwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
en Rietsticken anmaken

Verbformen:

Infinitiv:
anrie­ten
Partizip Perfekt:
anre­ten
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik riet an
du ritt­st an
he/se/dat ritt an
wi riet an
ji riet an
se riet an
Imperfekt:
ik reet an
du reetst an
he/se/dat reet an
wi re­ten an
ji re­ten an
se re­ten an
Perfekt:
ik heff anre­ten
du hest anre­ten
he/se/dat hett anre­ten
wi hebbt anre­ten
ji hebbt anre­ten
se hebbt anre­ten
Konjunktiv:
ik reet an
du reetst an
he/se/dat reet an
wi re­ten an
ji re­ten an
se re­ten an
Imperativ:
riet an!
riet an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + rieten