stor­keln auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈstɔ͡ɐ·kəln/
Verb
Silbentrennung: stor·keln
[1]
Randwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
unseker gahn, bi 't Gahn sik hen un her bewegen
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
stor­keln
Partizip Perfekt:
stor­kelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik stor­kel
du stor­kelst
he/se/dat stor­kelt
wi stor­kelt
ji stor­kelt
se stor­kelt
Imperfekt:
ik stor­kel
du stor­kelst
he/se/dat stor­kel
wi stor­keln
ji stor­keln
se stor­keln
Perfekt:
ik bün stor­kelt
du büst stor­kelt
he/se/dat is stor­kelt
wi sünd stor­kelt
ji sünd stor­kelt
se sünd stor­kelt
Konjunktiv:
ik stor­kel
du stor­kelst
he/se/dat stor­kel
wi stor­keln
ji stor­keln
se stor­keln
Imperativ:
stor­kel!
stor­kelt!