stor­keln op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈstɔ͡ɐ·kəln/
Verb
Sülven: stor·keln
[1]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
He storkelt so dör’t Leven.

Verbformen:

Infinitiv:
storkeln
PPP:
storkelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik storkel
du storkelst
he/se/dat storkelt
wi storkelt
ji storkelt
se storkelt
Vergangen Tiet:
ik storkel
du storkelst
he/se/dat storkel
wi storkeln
ji storkeln
se storkeln
Perfekt:
ik bün storkelt
du büst storkelt
he/se/dat is storkelt
wi sünd storkelt
ji sünd storkelt
se sünd storkelt
Kunjunktiv:
ik storkel
du storkelst
he/se/dat storkel
wi storkeln
ji storkeln
se storkeln
Imperativ:
storkel!
storkelt!

Etymologie:

Woort afleidt von: Stork