an­fin­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌfɪn̩/
Verb
Silbentrennung: an·fin·nen
[1]
Aufbauwortschatz
sik ~
plattdeutsch:
deutsch:
englisch:
Beispiele:

Verbformen:

Infinitiv:
an­fin­nen
Partizip Perfekt:
an­fun­nen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik finn an
du finn­st an
he/se/dat finn­t an
wi finn­t an
ji finn­t an
se finn­t an
Imperfekt:
ik fünn an
du fünn­st an
he/se/dat fünn an
wi fün­nen an
ji fün­nen an
se fün­nen an
Perfekt:
ik heff an­fun­nen
du hest an­fun­nen
he/se/dat hett an­fun­nen
wi hebbt an­fun­nen
ji hebbt an­fun­nen
se hebbt an­fun­nen
Konjunktiv:
ik fünn an
du fünn­st an
he/se/dat fünn an
wi fün­nen an
ji fün­nen an
se fün­nen an
Imperativ:
finn an!
finn­t an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + finnen