Op­häng­sel op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɔpˌhɛ·ŋsəl/
Substantiv
Sülven: Op·häng·sel
Plural: Op­häng­sels n dat Op­häng­sel
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
lütt Band, dat an wat ran maakt is, dat man et ophängen kann
düütsch:

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: op + hängen + -sel