tosne­ren op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈtɔu̯ˌsnɛː·ɾən/
Verb
Sülven: to·sne·ren
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
tosnören
düütsch:
Bispelen:
[1] Se hebbt em de Kehl tosneert.

Verbformen:

Infinitiv:
tosne­ren
PPP:
tosneert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik sneer to
du sneerst to
he/se/dat sneert to
wi sneert to
ji sneert to
se sneert to
Vergangen Tiet:
ik sneer to
du sneerst to
he/se/dat sneer to
wi sne­ren to
ji sne­ren to
se sne­ren to
Perfekt:
ik heff tosneert
du hest tosneert
he/se/dat hett tosneert
wi hebbt tosneert
ji hebbt tosneert
se hebbt tosneert
Kunjunktiv:
ik sneer to
du sneerst to
he/se/dat sneer to
wi sne­ren to
ji sne­ren to
se sne­ren to
Imperativ:
sneer to!
sneert to!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: to + sneren