dalha­len op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌhɔːln̩/
Verb
Sülven: dal·ha·len
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
rafhalen
düütsch:
Bispelen:
[1] Kannst du mi den Pott baven ut’n Schapp dalhalen? Ik kaam dor nich ran.

Verbformen:

Infinitiv:
dalha­len
PPP:
dalhaalt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik haal dal
du haalst dal
he/se/dat haalt dal
wi haalt dal
ji haalt dal
se haalt dal
Vergangen Tiet:
ik heel dal
du heelst dal
he/se/dat heel dal
wi he­len dal
ji he­len dal
se he­len dal
Perfekt:
ik heff dalhaalt
du hest dalhaalt
he/se/dat hett dalhaalt
wi hebbt dalhaalt
ji hebbt dalhaalt
se hebbt dalhaalt
Kunjunktiv:
ik heel dal
du heelst dal
he/se/dat heel dal
wi he­len dal
ji he­len dal
se he­len dal
Imperativ:
haal dal!
haalt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + halen