ut­du­nen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈuːtˌduːn̩/
Verb
Sülven: ut·du·nen
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:

Verbformen:

Infinitiv:
ut­du­nen
PPP:
ut­duunt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik duun ut
du duunst ut
he/se/dat duunt ut
wi duunt ut
ji duunt ut
se duunt ut
Vergangen Tiet:
ik duun ut
du duunst ut
he/se/dat duun ut
wi du­nen ut
ji du­nen ut
se du­nen ut
Perfekt:
ik bün ut­duunt
du büst ut­duunt
he/se/dat is ut­duunt
wi sünd ut­duunt
ji sünd ut­duunt
se sünd ut­duunt
Kunjunktiv:
ik duun ut
du duunst ut
he/se/dat duun ut
wi du­nen ut
ji du­nen ut
se du­nen ut
Imperativ:
duun ut!
duunt ut!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: ut + duun