an­rie­den op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈanˌɾiːdn̩/
Verb
Sülven: an·rie·den
[1]
Opbowoortschatt
Bispelen:
He keem op sienen Schimmel antorieden.

Verbformen:

Infinitiv:
an­rie­den
PPP:
an­re­den
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik ried an
du ridd­st an
he/se/dat ridd­t an
wi riedt an
ji riedt an
se riedt an
Vergangen Tiet:
ik reed an
du reedst an
he/se/dat reed an
wi re­den an
ji re­den an
se re­den an
Perfekt:
ik heff an­re­den
du hest an­re­den
he/se/dat hett an­re­den
wi hebbt an­re­den
ji hebbt an­re­den
se hebbt an­re­den
Kunjunktiv:
ik reed an
du reedst an
he/se/dat reed an
wi re­den an
ji re­den an
se re­den an
Imperativ:
ried an!
riedt an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + rieden