op­tel­len op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɔpˌtɛln̩/
Verb
Sülven: op·tel·len
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
He hett mi all miene Fehlers optellt.

Verbformen:

Infinitiv:
op­tel­len
PPP:
op­tell­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik tell op
du tell­st op
he/se/dat tell­t op
wi tell­t op
ji tell­t op
se tell­t op
Vergangen Tiet:
ik tell op
du tell­st op
he/se/dat tell op
wi tel­len op
ji tel­len op
se tel­len op
Perfekt:
ik heff op­tell­t
du hest op­tell­t
he/se/dat hett op­tell­t
wi hebbt op­tell­t
ji hebbt op­tell­t
se hebbt op­tell­t
Kunjunktiv:
ik tell op
du tell­st op
he/se/dat tell op
wi tel­len op
ji tel­len op
se tel­len op
Imperativ:
tell op!
tell­t op!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: op + tellen