üm­hang­en op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈʏmˌhaŋn̩/
Verb
Sülven: üm·hang·en
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
wat ümnehmen, antehn
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
üm­hang­en
PPP:
üm­hang­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik hang­ üm
du hang­st üm
he/se/dat hang­t üm
wi hang­t üm
ji hang­t üm
se hang­t üm
Vergangen Tiet:
ik hang­ üm
du hang­st üm
he/se/dat hang­ üm
wi hang­en üm
ji hang­en üm
se hang­en üm
Perfekt:
ik heff üm­hang­t
du hest üm­hang­t
he/se/dat hett üm­hang­t
wi hebbt üm­hang­t
ji hebbt üm­hang­t
se hebbt üm­hang­t
Kunjunktiv:
ik hang­ üm
du hang­st üm
he/se/dat hang­ üm
wi hang­en üm
ji hang­en üm
se hang­en üm
Imperativ:
hang­ üm!
hang­t üm!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: üm + hangen