rü­mig op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈɾyː·mɪç/
Adjektiv
Sülven: rü·mig
rumiger rumigst
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
Dat Huus hett en rümige Stuuv.

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Ruum + -ig