utschan­de­ren op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈuːt·ʃanˌdɛː·ɾən/
Verb
Sülven: ut·schan·de·ren
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
utschimpen
düütsch:
Bispelen:
[1] De ole Fro hett de Kinner wat utschandeert, as se ehr bald mit 'n Ball an 'n Kopp drapen hebbt.

Verbformen:

Infinitiv:
utschan­de­ren
PPP:
utschan­deert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik schan­deer ut
du schan­deerst ut
he/se/dat schan­deert ut
wi schan­deert ut
ji schan­deert ut
se schan­deert ut
Vergangen Tiet:
ik schan­deer ut
du schan­deerst ut
he/se/dat schan­deer ut
wi schan­de­ren ut
ji schan­de­ren ut
se schan­de­ren ut
Perfekt:
ik heff utschan­deert
du hest utschan­deert
he/se/dat hett utschan­deert
wi hebbt utschan­deert
ji hebbt utschan­deert
se hebbt utschan­deert
Kunjunktiv:
ik schan­deer ut
du schan­deerst ut
he/se/dat schan­deer ut
wi schan­de­ren ut
ji schan­de­ren ut
se schan­de­ren ut
Imperativ:
schan­deer ut!
schan­deert ut!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: ut + schanderen