Bör­ger op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈbœ͡ɐ·ɡɐ/
Substantiv
Sülven: Bör·ger
Plural: Bör­gers m de Bör­ger
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
Bewahner von en Stadt
nedderlandsch:
=
burger
engelsch:
düütsch:

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Borg + -er