afbru­ken auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈafˌbɾuːkn̩/
Verb
Silbentrennung: af·bru·ken
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
afbru­ken
Partizip Perfekt:
afbruukt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik bruuk af
du bruukst af
he/se/dat bruukt af
wi bruukt af
ji bruukt af
se bruukt af
Imperfekt:
ik bruuk af
du bruukst af
he/se/dat bruuk af
wi bru­ken af
ji bru­ken af
se bru­ken af
Perfekt:
ik bün afbruukt
du büst afbruukt
he/se/dat is afbruukt
wi sünd afbruukt
ji sünd afbruukt
se sünd afbruukt
Konjunktiv:
ik bruuk af
du bruukst af
he/se/dat bruuk af
wi bru­ken af
ji bru­ken af
se bru­ken af
Imperativ:
bruuk af!
bruukt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + bruken