afpla­cken auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈafˌplakn̩/
Verb
Silbentrennung: af·pla·cken
[1]
Randwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
sik mit wat afrieten
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
afpla­cken
Partizip Perfekt:
afpla­ckt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik pla­ck af
du pla­ckst af
he/se/dat pla­ckt af
wi pla­ckt af
ji pla­ckt af
se pla­ckt af
Imperfekt:
ik pla­ck af
du pla­ckst af
he/se/dat pla­ck af
wi pla­cken af
ji pla­cken af
se pla­cken af
Perfekt:
ik heff afpla­ckt
du hest afpla­ckt
he/se/dat hett afpla­ckt
wi hebbt afpla­ckt
ji hebbt afpla­ckt
se hebbt afpla­ckt
Konjunktiv:
ik pla­ck af
du pla­ckst af
he/se/dat pla­ck af
wi pla­cken af
ji pla­cken af
se pla­cken af
Imperativ:
pla­ck af!
pla­ckt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + placken