Utspraak op Platt: /ˈafˌplakn̩/
Verb
Sülven: af·pla·cken
[1]
Randwoortschatt
sik ~
plattdüütsch:
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
afplacken
PPP:
afplackt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik plack af
du plackst af
he/se/dat plackt af
wi plackt af
ji plackt af
se plackt af
Vergangen Tiet:
ik plack af
du plackst af
he/se/dat plack af
wi placken af
ji placken af
se placken af
Perfekt:
ik heff afplackt
du hest afplackt
he/se/dat hett afplackt
wi hebbt afplackt
ji hebbt afplackt
se hebbt afplackt
Kunjunktiv:
ik plack af
du plackst af
he/se/dat plack af
wi placken af
ji placken af
se placken af
Imperativ:
plack af!
plackt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af + placken