op­fan­gen auf Plattdeutsch

Aussprache op Platt: /ˈɔpˌfaŋn̩/
Verb
Silbentrennung: op·fan·gen
[1]
Aufbauwortschatz
plattdeutsch:
deutsch:
niederländisch:
englisch:
Beispiele:
Ik heff den Ball opfungen.

Verbformen:

Infinitiv:
opfangen
Partizip Perfekt:
opfungen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik fang op
du fangst op
he/se/dat fangt op
wi fangt op
ji fangt op
se fangt op
Imperfekt:
ik füng op
du füngst op
he/se/dat füng op
wi füngen op
ji füngen op
se füngen op
Perfekt:
ik heff opfungen
du hest opfungen
he/se/dat hett opfungen
wi hebbt opfungen
ji hebbt opfungen
se hebbt opfungen
Konjunktiv:
ik füng op
du füngst op
he/se/dat füng op
wi füngen op
ji füngen op
se füngen op
Imperativ:
fang op!
fangt op!
Infinitiv:
opfangen
Partizip Perfekt:
opfangen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik fang op
du fangst op
he/se/dat fangt op
wi fangt op
ji fangt op
se fangt op
Imperfekt:
ik füng op
du füngst op
he/se/dat füng op
wi füngen op
ji füngen op
se füngen op
Perfekt:
ik heff opfangen
du hest opfangen
he/se/dat hett opfangen
wi hebbt opfangen
ji hebbt opfangen
se hebbt opfangen
Konjunktiv:
ik füng op
du füngst op
he/se/dat füng op
wi füngen op
ji füngen op
se füngen op
Imperativ:
fang op!
fangt op!
Infinitiv:
opfangen
Partizip Perfekt:
opfangen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik fang op
du fangst op
he/se/dat fangt op
wi fangt op
ji fangt op
se fangt op
Imperfekt:
ik fung op
du fungst op
he/se/dat fung op
wi fungen op
ji fungen op
se fungen op
Perfekt:
ik heff opfangen
du hest opfangen
he/se/dat hett opfangen
wi hebbt opfangen
ji hebbt opfangen
se hebbt opfangen
Konjunktiv:
ik fung op
du fungst op
he/se/dat fung op
wi fungen op
ji fungen op
se fungen op
Imperativ:
fang op!
fangt op!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: op + fangen