klu­ckern auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈklʊ·kɐn/
Verb
Silbentrennung: klu·ckern
[1]
Randwortschatz
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
klu­ckern
Partizip Perfekt:
klu­ckert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik klu­cker
du klu­ckerst
he/se/dat klu­ckert
wi klu­ckert
ji klu­ckert
se klu­ckert
Imperfekt:
ik klu­cker
du klu­ckerst
he/se/dat klu­cker
wi klu­ckern
ji klu­ckern
se klu­ckern
Perfekt:
ik heff klu­ckert
du hest klu­ckert
he/se/dat hett klu­ckert
wi hebbt klu­ckert
ji hebbt klu­ckert
se hebbt klu­ckert
Konjunktiv:
ik klu­cker
du klu­ckerst
he/se/dat klu­cker
wi klu­ckern
ji klu­ckern
se klu­ckern
Imperativ:
klu­cker!
klu­ckert!

Etymologie:

Wort abgeleitet von: Kluck