verkie­len op Plattdüütsch

Utspraak: /fəɾˈkiːln̩/
Verb
Sülven: ver·kie·len
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
vernageln
[2]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
dörenannerbringen, beinflussen
Bispelen:
[1] Du hest di den Kopp verkielen laten.

Verbformen:

Infinitiv:
verkie­len
PPP:
ve­r­kielt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik ve­r­kiel
du ve­r­kielst
he/se/dat ve­r­kielt
wi ve­r­kielt
ji ve­r­kielt
se ve­r­kielt
Vergangen Tiet:
ik ve­r­kiel
du ve­r­kielst
he/se/dat ve­r­kiel
wi ve­r­kie­len
ji ve­r­kie­len
se ve­r­kie­len
Perfekt:
ik heff ve­r­kielt
du hest ve­r­kielt
he/se/dat hett ve­r­kielt
wi hebbt ve­r­kielt
ji hebbt ve­r­kielt
se hebbt ve­r­kielt
Kunjunktiv:
ik ve­r­kiel
du ve­r­kielst
he/se/dat ve­r­kiel
wi ve­r­kie­len
ji ve­r­kie­len
se ve­r­kie­len
Imperativ:
ve­r­kiel!
ve­r­kielt!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: ver- + Kiel