Utspraak op Platt: /bəˈkɾuːpm̩/
Verb
Sülven: be·kru·pen
[1]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
engelsch:
Bispelen:
He hett ehr bekrapen.

Verbformen:

Infinitiv:
bekrupen
PPP:
bekrapen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik bekruup
du bekrüppst
he/se/dat bekrüppt
wi bekruupt
ji bekruupt
se bekruupt
Vergangen Tiet:
ik bekrööp
du bekrööpst
he/se/dat bekrööp
wi bekröpen
ji bekröpen
se bekröpen
Perfekt:
ik heff bekrapen
du hest bekrapen
he/se/dat hett bekrapen
wi hebbt bekrapen
ji hebbt bekrapen
se hebbt bekrapen
Kunjunktiv:
ik bekrööp
du bekrööpst
he/se/dat bekrööp
wi bekröpen
ji bekröpen
se bekröpen
Imperativ:
bekruup!
bekruupt!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: be- + krupen