fastma­ken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈfastˌmɔːkn̩/
Verb
Sülven: fast·ma·ken
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
an wat anmaken, so dat dat nich mehr to rögen is
düütsch:
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
in familiären Ümgang bruukt
plattdüütsch:
en Schipp anbinnen
düütsch:
Bispelen:
[1] De Gorch Fock hett in 'n Haven fastmaakt.

Verbformen:

Infinitiv:
fastma­ken
PPP:
fastmaakt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik maak fast
du maakst fast
he/se/dat maakt fast
wi maakt fast
ji maakt fast
se maakt fast
Vergangen Tiet:
ik möök fast
du möökst fast
he/se/dat möök fast
wi mö­ken fast
ji mö­ken fast
se mö­ken fast
Perfekt:
ik heff fastmaakt
du hest fastmaakt
he/se/dat hett fastmaakt
wi hebbt fastmaakt
ji hebbt fastmaakt
se hebbt fastmaakt
Kunjunktiv:
ik möök fast
du möökst fast
he/se/dat möök fast
wi mö­ken fast
ji mö­ken fast
se mö­ken fast
Imperativ:
maak fast!
maakt fast!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: fast + maken