in­schen­ken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɪnˌʃɛnkn̩/
Verb
Sülven: in·schen·ken
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
Schall ik di noch en Glas Wien inschenken?

Verbformen:

Infinitiv:
in­schen­ken
PPP:
in­schenkt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik schenk in
du schenkst in
he/se/dat schenkt in
wi schenkt in
ji schenkt in
se schenkt in
Vergangen Tiet:
ik schünk in
du schünkst in
he/se/dat schünk in
wi schün­ken in
ji schün­ken in
se schün­ken in
Perfekt:
ik heff in­schenkt
du hest in­schenkt
he/se/dat hett in­schenkt
wi hebbt in­schenkt
ji hebbt in­schenkt
se hebbt in­schenkt
Kunjunktiv:
ik schünk in
du schünkst in
he/se/dat schünk in
wi schün­ken in
ji schün­ken in
se schün­ken in
Imperativ:
schenk in!
schenkt in!
Infinitiv:
in­schen­ken
PPP:
in­schun­ken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik schenk in
du schenkst in
he/se/dat schenkt in
wi schenkt in
ji schenkt in
se schenkt in
Vergangen Tiet:
ik schünk in
du schünkst in
he/se/dat schünk in
wi schün­ken in
ji schün­ken in
se schün­ken in
Perfekt:
ik heff in­schun­ken
du hest in­schun­ken
he/se/dat hett in­schun­ken
wi hebbt in­schun­ken
ji hebbt in­schun­ken
se hebbt in­schun­ken
Kunjunktiv:
ik schünk in
du schünkst in
he/se/dat schünk in
wi schün­ken in
ji schün­ken in
se schün­ken in
Imperativ:
schenk in!
schenkt in!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: in + schenken