dal­kla­ckern op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈdɔːlˌkla·kɐn/
Verb
Sülven: dal·kla·ckern
[1]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
in lütte Klackens dalfallen
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
dalklackern
PPP:
dalklackert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik klacker dal
du klackerst dal
he/se/dat klackert dal
wi klackert dal
ji klackert dal
se klackert dal
Vergangen Tiet:
ik klacker dal
du klackerst dal
he/se/dat klacker dal
wi klackern dal
ji klackern dal
se klackern dal
Perfekt:
ik bün dalklackert
du büst dalklackert
he/se/dat is dalklackert
wi sünd dalklackert
ji sünd dalklackert
se sünd dalklackert
Kunjunktiv:
ik klacker dal
du klackerst dal
he/se/dat klacker dal
wi klackern dal
ji klackern dal
se klackern dal
Imperativ:
klacker dal!
klackert dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + klackern