Utspraak op Platt: /ˈkla·kɐn/
Verb
Sülven: kla·ckern
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
Ik heff bi’t Ieseten klackert.
[2]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
mit en klack dalfallen

Verbformen:

Infinitiv:
klackern
PPP:
klackert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik klacker
du klackerst
he/se/dat klackert
wi klackert
ji klackert
se klackert
Vergangen Tiet:
ik klacker
du klackerst
he/se/dat klacker
wi klackern
ji klackern
se klackern
Perfekt:
ik heff klackert
du hest klackert
he/se/dat hett klackert
wi hebbt klackert
ji hebbt klackert
se hebbt klackert
Kunjunktiv:
ik klacker
du klackerst
he/se/dat klacker
wi klackern
ji klackern
se klackern
Imperativ:
klacker!
klackert!