dal­fal­len op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈdɔːlˌfaln̩/
Verb
Sülven: dal·fal·len
[1]
Opbowoortschatt
Bispelen:
Kaam von de Kant weg, ans fallst du dor noch dal!

Verbformen:

Infinitiv:
dalfallen
PPP:
dalfullen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fall dal
du fallst dal
he/se/dat fallt dal
wi fallt dal
ji fallt dal
se fallt dal
Vergangen Tiet:
ik füll dal
du füllst dal
he/se/dat füll dal
wi füllen dal
ji füllen dal
se füllen dal
Perfekt:
ik bün dalfullen
du büst dalfullen
he/se/dat is dalfullen
wi sünd dalfullen
ji sünd dalfullen
se sünd dalfullen
Kunjunktiv:
ik füll dal
du füllst dal
he/se/dat füll dal
wi füllen dal
ji füllen dal
se füllen dal
Imperativ:
fall dal!
fallt dal!
Infinitiv:
dalfallen
PPP:
dalfallen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fall dal
du fallst dal
he/se/dat fallt dal
wi fallt dal
ji fallt dal
se fallt dal
Vergangen Tiet:
ik full dal
du fullst dal
he/se/dat full dal
wi fullen dal
ji fullen dal
se fullen dal
Perfekt:
ik bün dalfallen
du büst dalfallen
he/se/dat is dalfallen
wi sünd dalfallen
ji sünd dalfallen
se sünd dalfallen
Kunjunktiv:
ik full dal
du fullst dal
he/se/dat full dal
wi fullen dal
ji fullen dal
se fullen dal
Imperativ:
fall dal!
fallt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + fallen