af­rup­pen op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈafˌɾʊpm̩/
Verb
Sülven: af·rup·pen
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:

Verbformen:

Infinitiv:
afruppen
PPP:
afruppt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik rupp af
du ruppst af
he/se/dat ruppt af
wi ruppt af
ji ruppt af
se ruppt af
Vergangen Tiet:
ik rupp af
du ruppst af
he/se/dat rupp af
wi ruppen af
ji ruppen af
se ruppen af
Perfekt:
ik heff afruppt
du hest afruppt
he/se/dat hett afruppt
wi hebbt afruppt
ji hebbt afruppt
se hebbt afruppt
Kunjunktiv:
ik rupp af
du ruppst af
he/se/dat rupp af
wi ruppen af
ji ruppen af
se ruppen af
Imperativ:
rupp af!
ruppt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af + ruppen