dalheb­ben op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌhɛbm̩/
Verb
Sülven: dal·heb·ben
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
ümmaakt hebben
Bispelen:
[1] Ik will de grote Eek achter 'n Huus dalhebben.

Verbformen:

Infinitiv:
dalheb­ben
PPP:
dalhatt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik heff dal
du hestst dal
he/se/dat hett dal
wi hebb­t dal
ji hebb­t dal
se hebb­t dal
Vergangen Tiet:
ik harr dal
du harr­st dal
he/se/dat harr dal
wi harr­n dal
ji harr­n dal
se harr­n dal
Perfekt:
ik bün dalhatt
du büst dalhatt
he/se/dat is dalhatt
wi sünd dalhatt
ji sünd dalhatt
se sünd dalhatt
Kunjunktiv:
ik harr dal
du harr­st dal
he/se/dat harr dal
wi harr­n dal
ji harr­n dal
se harr­n dal
Imperativ:
hebb dal!
hebb­t dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + hebben