twei­bre­ken op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈtvaɪ̯ˌbɾɛːkn̩/
Verb
Sülven: twei·bre·ken
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
De grote Iesbarg is tweibraken.

Verbformen:

Infinitiv:
tweibreken
PPP:
tweibraken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik breek twei
du brickst twei
he/se/dat brickt twei
wi breekt twei
ji breekt twei
se breekt twei
Vergangen Tiet:
ik bröök twei
du bröökst twei
he/se/dat bröök twei
wi bröken twei
ji bröken twei
se bröken twei
Perfekt:
ik heff tweibraken
du hest tweibraken
he/se/dat hett tweibraken
wi hebbt tweibraken
ji hebbt tweibraken
se hebbt tweibraken
Kunjunktiv:
ik bröök twei
du bröökst twei
he/se/dat bröök twei
wi bröken twei
ji bröken twei
se bröken twei
Imperativ:
breek twei!
breekt twei!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: twei + breken