ver­lan­gen op Plattdüütsch

Utspraak: /fəɾˈlaŋn̩/
Verb
Sülven: ver·lan·gen
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
[2]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
Dat verlangt mi, dat to sehn.

Verbformen:

Infinitiv:
ver­lan­gen
PPP:
ver­lan­gt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik ver­lan­g
du ver­lan­gst
he/se/dat ver­lan­gt
wi ver­lan­gt
ji ver­lan­gt
se ver­lan­gt
Vergangen Tiet:
ik ver­lan­g
du ver­lan­gst
he/se/dat ver­lan­g
wi ver­lan­gen
ji ver­lan­gen
se ver­lan­gen
Perfekt:
ik heff ver­lan­gt
du hest ver­lan­gt
he/se/dat hett ver­lan­gt
wi hebbt ver­lan­gt
ji hebbt ver­lan­gt
se hebbt ver­lan­gt
Kunjunktiv:
ik ver­lan­g
du ver­lan­gst
he/se/dat ver­lan­g
wi ver­lan­gen
ji ver­lan­gen
se ver­lan­gen
Imperativ:
ver­lan­g!
ver­lan­gt!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: ver- + langen