schre’­en op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈʃɾɛɪ̯·ən/
Verb
Sülven: schre’·en
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
[2]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
cry
Bispelen:
Dat Kind schreet al wedder.

Verbformen:

Infinitiv:
schre’en
PPP:
schreet
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik schree
du schreest
he/se/dat schreet
wi schreet
ji schreet
se schreet
Vergangen Tiet:
ik schree
du schreest
he/se/dat schree
wi schreen
ji schreen
se schreen
Perfekt:
ik heff schreet
du hest schreet
he/se/dat hett schreet
wi hebbt schreet
ji hebbt schreet
se hebbt schreet
Kunjunktiv:
ik schree
du schreest
he/se/dat schree
wi schreen
ji schreen
se schreen
Imperativ:
schree!
schreet!