bibu­cken auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈbiːˌbʊkn̩/
Verb
Silbentrennung: bi·bu·cken
[1]
Randwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
sik an een anlehnen
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
bibu­cken
Partizip Perfekt:
bibu­ckt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik bu­ck bi
du bu­ckst bi
he/se/dat bu­ckt bi
wi bu­ckt bi
ji bu­ckt bi
se bu­ckt bi
Imperfekt:
ik bu­ck bi
du bu­ckst bi
he/se/dat bu­ck bi
wi bu­cken bi
ji bu­cken bi
se bu­cken bi
Perfekt:
ik heff bibu­ckt
du hest bibu­ckt
he/se/dat hett bibu­ckt
wi hebbt bibu­ckt
ji hebbt bibu­ckt
se hebbt bibu­ckt
Konjunktiv:
ik bu­ck bi
du bu­ckst bi
he/se/dat bu­ck bi
wi bu­cken bi
ji bu­cken bi
se bu­cken bi
Imperativ:
bu­ck bi!
bu­ckt bi!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: bi + bucken