verwil­lern auf Plattdeutsch

Aussprache: /fəɾˈvɪ·lɐn/
Verb
Silbentrennung: ver·wil·lern
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
von en Stück Land, dat vörher in Kultur weer oder von 'n minschlichen Geist
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
verwil­lern
Partizip Perfekt:
ve­r­wil­lert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik ve­r­wil­ler
du ve­r­wil­lerst
he/se/dat ve­r­wil­lert
wi ve­r­wil­lert
ji ve­r­wil­lert
se ve­r­wil­lert
Imperfekt:
ik ve­r­wil­ler
du ve­r­wil­lerst
he/se/dat ve­r­wil­ler
wi ve­r­wil­lern
ji ve­r­wil­lern
se ve­r­wil­lern
Perfekt:
ik bün ve­r­wil­lert
du büst ve­r­wil­lert
he/se/dat is ve­r­wil­lert
wi sünd ve­r­wil­lert
ji sünd ve­r­wil­lert
se sünd ve­r­wil­lert
Konjunktiv:
ik ve­r­wil­ler
du ve­r­wil­lerst
he/se/dat ve­r­wil­ler
wi ve­r­wil­lern
ji ve­r­wil­lern
se ve­r­wil­lern
Imperativ:
ve­r­wil­ler!
ve­r­wil­lert!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: ver- + wild