opka­men op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɔpˌkɔːm̩/
Verb
Sülven: op·ka·men
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
opstahn
düütsch:
Bispelen:
[1] Slaap nich so lang! Kaam man op un do wat!
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
Kiemen billen un to lütte Planten ranwassen
Bispelen:
[1] De Rogg is dit Johr goot opkamen.
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
begäng warrn
düütsch:
Bispelen:
[1] Veel ole Brüük sünd afkamen un man wenig nee opkamen.

Verbformen:

Infinitiv:
opka­men
PPP:
opka­men
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik kaam op
du kumm­st op
he/se/dat kumm­t op
wi kaamt op
ji kaamt op
se kaamt op
Vergangen Tiet:
ik kööm op
du köömst op
he/se/dat kööm op
wi kö­men op
ji kö­men op
se kö­men op
Perfekt:
ik bün opka­men
du büst opka­men
he/se/dat is opka­men
wi sünd opka­men
ji sünd opka­men
se sünd opka­men
Kunjunktiv:
ik kööm op
du köömst op
he/se/dat kööm op
wi kö­men op
ji kö­men op
se kö­men op
Imperativ:
kaam op!
kaamt op!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: op + kamen