utfal­len op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈuːtˌfaln̩/
Verb
Sülven: ut·fal·len
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
oorden
düütsch:
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
sik lösen un fallen
düütsch:
Bispelen:
[1] Ehr utfullen Melktähn hett de Deern all opbewohrt.

Verbformen:

Infinitiv:
utfal­len
PPP:
utful­len
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fall ut
du fall­st ut
he/se/dat fall­t ut
wi fall­t ut
ji fall­t ut
se fall­t ut
Vergangen Tiet:
ik füll ut
du füll­st ut
he/se/dat füll ut
wi fül­len ut
ji fül­len ut
se fül­len ut
Perfekt:
ik bün utful­len
du büst utful­len
he/se/dat is utful­len
wi sünd utful­len
ji sünd utful­len
se sünd utful­len
Kunjunktiv:
ik füll ut
du füll­st ut
he/se/dat füll ut
wi fül­len ut
ji fül­len ut
se fül­len ut
Imperativ:
fall ut!
fall­t ut!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: ut + fallen