op­lüch­ten op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɔp·lʏçtn̩/ 🔊︎
Verb
Sülven: op·lüch·ten
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
hoochheven
düütsch:
Bispelen:
[1] Mi is de Lepel dalfullen. Kannst du em gau oplüchten? Denn bruuk ik mi nich bücken mit miene olen Knaken.

Verbformen:

Infinitiv:
op­lüch­ten
PPP:
op­lücht
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik lücht op
du lüchtst op
he/se/dat lücht op
wi lücht op
ji lücht op
se lücht op
Vergangen Tiet:
ik lücht op
du lüchtst op
he/se/dat lücht op
wi lüch­ten op
ji lüch­ten op
se lüch­ten op
Perfekt:
ik heff op­lücht
du hest op­lücht
he/se/dat hett op­lücht
wi hebbt op­lücht
ji hebbt op­lücht
se hebbt op­lücht
Kunjunktiv:
ik lücht op
du lüchtst op
he/se/dat lücht op
wi lüch­ten op
ji lüch­ten op
se lüch­ten op
Imperativ:
lücht op!
lücht op!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: op + lüchten