afrie­ten op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈafˌɾiːtn̩/
Verb
Sülven: af·rie·ten
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
en Saak dör Antrecken afmaken
düütsch:
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
düütsch:
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
ophöörn
von wat, wat kontinueerlich anhollen hett
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
afrie­ten
PPP:
afre­ten
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik riet af
du ritt­st af
he/se/dat ritt af
wi riet af
ji riet af
se riet af
Vergangen Tiet:
ik reet af
du reetst af
he/se/dat reet af
wi re­ten af
ji re­ten af
se re­ten af
Perfekt:
ik heff afre­ten
du hest afre­ten
he/se/dat hett afre­ten
wi hebbt afre­ten
ji hebbt afre­ten
se hebbt afre­ten
Kunjunktiv:
ik reet af
du reetst af
he/se/dat reet af
wi re­ten af
ji re­ten af
se re­ten af
Imperativ:
riet af!
riet af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + rieten