Utspraak op Platt: /ˈvɛçˌkiːkn̩/
Verb
Sülven: weg·kie·ken
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
Kiek man nich weg, wenn een Hülp bruukt!

Verbformen:

Infinitiv:
wegkieken
PPP:
wegkeken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik kiek weg
du kickst weg
he/se/dat kickt weg
wi kiekt weg
ji kiekt weg
se kiekt weg
Vergangen Tiet:
ik keek weg
du keekst weg
he/se/dat keek weg
wi keken weg
ji keken weg
se keken weg
Perfekt:
ik heff wegkeken
du hest wegkeken
he/se/dat hett wegkeken
wi hebbt wegkeken
ji hebbt wegkeken
se hebbt wegkeken
Kunjunktiv:
ik keek weg
du keekst weg
he/se/dat keek weg
wi keken weg
ji keken weg
se keken weg
Imperativ:
kiek weg!
kiekt weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + kieken